Jerzy Malyarevski
Chernihiv
E-Mail
Google+ Google+

Шчырае прывітанне ўсім, хто зазірнуў у гэты мядзьвежы куточак. Як вы ўжо зразумелі, гэта мой "фейс" і сайт таксама. А калі што каму тут не да спадобы, дык далей чытаць і ня трэба. Астатнім — наступнае. Зразумела, гэта не цуд дызайну, але, як кажуць: "Маем, што маем". А маеце вы магчымасць паглядзець тут некаторыя з аўтарскіх фотаздымкаў, зробленых на Беларусі, Літве, Украіне, Чэхіі ды Польшчы. А таксама тое-сёе пачытаць, ды паглядзець відэа. Вось, здаецца, і ўсё што трэба (ці ня трэба) было казаць, каб папярэдзіць Вас, шаноўныя. Цяпер заходце, будзь ласка, калі гэта Вам цікава, — глядзіце ды чытайце.


Арыгінальныя файлы ўсіх прадстаўленых на сайце фотаздымкаў можна замовіць за пэўныя грошы, выкарыстаньне без згоды аўтара забароненае. Усё астатняе — безкаштоўна :)



“Як звяры, што блукаюць у пушчы, ад нараджэння ведаюць сховы свае, як птушкі, што лётаюць у паветры, помняць гнёзды свае, як рыбы, што плаваюць у моры і ў рэках, чуюць віры свае і як пчолы бароняць вуллі свае — гэтак і людзі да месца, дзе нарадзіліся і ўзгадаваны ў Бозе, вялікую ласку маюць”.


Францішак Скарына
З прадмовы да “Кнігі Юдзіф”


***
“Жыцьцё бяз болю не прайсьці.
Пакут замнога у жыцьці.
Пакута ж горшая за сьмерць —
то маскаля на сэрцы грэць”.


Ларыса Геніюш



ВІТАЛЬНАЯ ПРАМОВА ДА ЎСІХ ЗАШЭДШЫХ У “КУТ” ІНТЭРНЭТ-ПАДАРОЖНІКАЎ
(Чытаць не абавязкова, але пажадана — бо навошта ж тады ўсё гэтае было пісаць...)


Вітаю, шаноўнае спадарства, вось вы й патрапілі нарэшце ў гэты куточак. Хто завітаў сюды выпадкова, хто наўмысна... хто шукаў нешта канкрэтнае, а хто папросту шукаў альбо павольна сёрфаў у нэце, але ж зь тое ці іншае нагоды, вы усё роўна апынуліся ў гэтым куточку. “Куточку” ня ў тым сэнсе, што патрапілі ў глухі кут адкуль і шляху то далей няма аніякага. Наадварот — адсюль шляхі тыя цягнуцца ў розныя кропкі нашае краіны, а часам і за яе межы, да розных людзей ды падзеяў што адбываліся апошнім часам на яе прасторах ды й ня толькі...

Зразумела, далёка, далёка, далёка ня усе яны адлюстраваныя тут. Бо на кожным шляху заўжды знойдуцца тыя ці іншыя перашкоды — бо інакш, што гэта за шлях?! Яны былі ёсьць ды будуць вельмі розныя: грашовыя (дык гэта тое чаго ўсім заўжды бракуе), недахоп вольнага часу, благое надвор'е, адсутнасьць транспарту... часам банальная лянота, ці-то папросту жаданьне паслаць увесь гэты сьвет да д'яблу...

Але, але, але...

Але сёе-тое тут усё ж такі ёсьць, таму глядзіце ды чытайце, калі-то ўжо патрапілі сюды — можа й адшукаеце штосьці карыснае дзеля сябе ці-то папросту цікавае...

Сайт гэты пачаў свае існаваньне дзесьці напачатку 2000-х рокаў (на пачатку стагодзьдзя). Тады многія зь нас пачалі выходзіць у Інтэрнэт, ды апаноўваць гэтуб новую вэртуальную жыцьцёвую прастору. І тое было добра, асабліва калі рэальная прастора наўкол штодзень ставала ўсё больш варожаю... Немаўлю тады бракавала месца, а мне звычкаў, таму ён быў больш падобны да невялічкага рэклямнага буклету, чымсьці да паўнавартаснага выданьня на сотні аркушаў. Але ж, ён нарадзіўся й мы з тое нагоды пілі шампан, ды ўсё чакалі першага наведвальніка, які неяк здуру праз пэўны час і зьявіўся...

Але, але, але...

Але ж вельмі было пажадана “каб было” — таму й сталася. Спачатку было няшмат разрозных здымкаў, ды невялічкі літаратурны дадатачак — і ўсё. Але ж было... Потым сайт пачаў расьці, некалькі разоў мяняў пляцоўкі, краіны, лічыльнікі ды зьмяняў вонкавае аблічча, але ніколі не зьмяняўся ягоны дух.

І вось з 2006 року гэты сайт, здэцца, ўжо стала атабарыўся ва Украіне на пляцоўцы io.ua, набыў сучасны выгляд ды надалее патроху расьце ды пухне.

Зразумела ж, калісьці прыйдзе час і ён спыніць свой рост, а магчыма й самое існаваньне, але, але, але...

Першапачаткова сайт быў задуманы менавіта як фатаграфічны, іншымі словамі на ім павінны былі зьмяшчацца мае ўласныя фотаздымкі, але зь цягам часу дадаліся яшчэ два падзелы, у якіх разьмешчаныя збольшага чужыя матэрыялы (падзелы “Відэа” і “Нарысы”). Але міжіншым, усё тое што зьмешчанае у гэтых падзелах тым ці іншым бокам тычыцца зьместу асноўнага падзелу бачыны, а також майго ўласнага погляда на жыцьцё, краіну ды усё астатняе... Карацеў, усё сабранае на гэтум сайце так ці інакш робіць нас беларусамі, а не маскалямі са знакам якасьці, як любіць казаць адна вельмі непаважаная істота. Таму сёньня мы й маем, што маем...

Вось і ўсё... :)


P.S. Каб вам, шаноўныя, лягчэе было смыкаца ў гэтым куточку, да вас гэтыя наступныя словы: усе “альбомы” асноўнага падзелу сайта “Фотаздымкі” згрупаваныя ў так бы мовіць падпадзелы, якія для сябе ўмоўна пазначыў як: “Беларусь”, “Замежжа”, “Падзеі ды людзі”, “Дзеці на планэце”, “Навакольле”, ну, і ўсё астатняе. Так што зважайце на тое, і прыемнага прагляду.




Беларуская Народная Рэспубліка, Bielaruskaja Narodnaja Respublika (БНР, BNR) — беларуская дзяржава, улада якой пашыралася на частку тэрыторыі сучаснае Беларусі з 25 сакавіка 1918 року да 28 красавіка 1919 року (зь перапынкамі), а таксама ў часе Слуцкага збройнага чыну (27 лістапада — 31 сьнежня 1920 р.). Дзяржаўныя сымбалі — бел-чырвона-белы сьцяг і герб Пагоня. Сталіца — Менск. Дзяржаўная і абавязковая мова — беларуская (з 12 красавіка 1918 р.).



ЧАС БЕЛАРУСАЎ


Маскалёвскіх прапагандыстаў рэальна бесіць нацыянальнае абуджэньне украінцаў. Для іх ўкраінская вясна гэта поўны правал 350 рокаў палітыка русіфікацыі й барацьбы з ўкраінствам. Ім здавалася, што ўкраінскае пытаньне вырашанае канчаткова, што такой нацыі больш няма, але сёньня мы выдатна бачым, як яны памыліліся.

Але гэта не ўсё, гэта не канец кашмару нашых маскалёвскіх супернікаў. Наступны ўдар па іх марам аб звышдзяржаве й асіміляцыі ўсходніх славянаў нанясуць беларусы.




Менавіта так! Беларусы, нацыя якая стварыла Вялікае Княства Літоўскае, культурная, эўрапейская, па менталітэту больш падобная на палякаў і чэхаў, чым на маскалёў ды татараў.

350 рокаў русіфікацыі украінцаў скончыліся правалам. У выпадку беларусаў гэта ўсяго 200 рокаў. 200 рокаў з моманту зьнішчэньня Вялікага Княства Літоўскага усходнімі варварамі. Так, вы правільна зразумелі — з пункту гледжаньня Вільні, Гародні і Менску месты Масковіі былі адсталымі й азіяцкімі.

Нельга забываць, што ў жыхароў Менску, Гародні, Бярэсця ці Віцебску, ёсьць дзяржаўныя традыцыі, прычым пасьпяховыя, ёсьць вялікія нацыянальныя героі, ёсьць гісторыя пасьпяховых бітваў з Ардою ды Масквою, ёсьць гісторыя паўстаньняў супраць Масковіі, ёсьць свая монанацыянальная дзяржава. Усё гэта чакае зручны момант, калі беларусы прачнуцца й зразумеюць, што яны не частка “рускага сьвету”, ні тым больш савецкага. У іх свой выдатны нацыянальны сьвет, які чакае свайго адраджэньня!

Маскалёвскія імперыялісты панічна баяцца беларускага нацыянальнага рэнесансу й будуць рабіць усё, каб беларусы забыліся свае мову, гісторыю, сапраўдныя герб і сьцяг. Толькі паглядзіце зь якою агрэсіяю яны рэагуюць на сьцяг ВКЛ!

Галоўны супернік Масковіі ва Ўсходняе Эўропе — Польшча — з кожным рокам становіцца мацнейшаю. Адбываецца працэс мадэрнізацыі і павелічэньня асабістага складу ўзброеных сілаў, высокія тэмпы эканамічнага росту прывялі да сітуацыі, у якой польскі намінальны ВУП хутка складзе 50% ВУП ўсяе вялікае газава-нафтавае Масковіі. Варшава, разам з Прагаю, Браціславаю й Будапэштам, ствараюць эканамічны блёк у Эўропе што развіваецца найбольш хутка. Да іх, на ўсходзе, далучаецца Украіна, краіна з праблемамі, але й з вялізным патэнцыялам. На поўначы — да V4 — далучаецца Літва, Латвія й Эстонія. На поўдні — дзякуючы амбіцыйнаму праекту будаўніцтва аўтамагістралі Via Carpatia, да эканомік нашага блёку рэальна далучацца Балгарыя й эўрапейскі лідэр па эканамічнаму росту — Румынія.

Ці знойдзецца месца для Беларусі ў гэтае вялікае ўсходнеэўрапейскае сям'і? У мяне няма сумневу — знойдзецца! Але нельга забываць, што Масковія будзе рабіць усё, каб спыніць вяртаньне Менску з Эўразіі ў Эўропу. Трэба рыхтавацца да правакацыяў Крамля, да абароны межаў Беларусі, трэба зь маленства вучыць беларусаў таму, што іх месца з Польшчаю, Чэхіяю, Ліутвою ды Украінаю, а не з Масковію, трэба вучыць іх гаварыць на сваёе мове, ганарыцца сваёю гісторыяю, гусарамі ВКЛ, якія білі маскалёў ды татараў, памятаць пра зьнішчэньне Беларусі (БНР 1918 р.) бальшавікамі, пра рэпрэсіі ды тэрор супраць беларусаў і іх беларускае мары, трэба вучыць беларускіх дзяцей ганарыцца гербам “Пагоня” ды бел-чырвона-белым сьцягам. Гэта самая лепшая прышчэпка ад русіфікацыі, саветызацыі, “рускага сьвету” ды пуцінізму.Беларусы, рыхтуйцеся, будзьце асьцярожныя, рабіце высновы з украінскага вопыту й вяртайцеся дадому — у Эўропе! Усё ў вашых руках!

Жыве Беларусь!


Томаш Мацэйчук, Facebook (пераклад — “J.K.”)



 

© 2006-2017 Jurkau kutoczak • Юркаў куточак • Yury's Corner
All rights reserved szlachta.io.ua



Flag Counter