Jerzy Malyarevski
Chernihiv
E-Mail

***


“Жыцьцё бяз болю не прайсьці.
Пакут замнога у жыцьці.
Пакута ж горшая за сьмерць —
то маскаля на сэрцы грэць”.


Ларыса Геніюш



Гiсторыя беларускіх гімнаў


Беларуская нацыя мае два гімны — дзяржаўны і духоўны.


Гімны нацыі, дзяржавы, краіны пішуцца, як вядома, не па заказе, а самой гісторыяй. Прытым сам факт з’яўлення гімна можа быць выпадковай падзеяй, неадпаведным вершам і мелодыяй, але, трапіўшы ў гістарычны кантэкст народа, твор становіцца яго гімнам.


Вядома, напрыклад, гісторыя французскай салдацкай песні “Марсельеза”, што стала гімнам Францыі, ці мазуркі “Ешчэ польска не згінэла” — з 1918 рока дзяржаўнага гімна Польшчы. Дзяржаўны заказ на стварэнне гімна — блюзнерства. Што з гэтага атрымліваецда, добра відаць на прыкладзе гімнаў СССР і так званых “рэспублік свабодных”. Гімны найчасцей ствараюцца ў барацьбе за нацыянальна-культурнае. дзяржаўнае і духоўнае адраджэнне нацыі і выбіраюцца народам, які змагаецца за сваю волю і лепшую долю.


На пачатку XX стагоддзя гімнам Беларускага адраджэння найчасцей гучаў верш Янкі Купалы “А хто там ідзе…” на музыку Людаміра Рагоўскага. Ён так і называўся — “Беларускі гімн”.


Пазней, пасля ўтварэння Беларускай Народнай Рэспублікі, ужо ў 20-х роках шырока распаўсюдзіўся гімн “Мы выйдзем шчыльнымі радамі” паводле верша Макара Краўцова. напісанага ў 1919 роке (музыка Ул. Тэраўскага). Ён стаў гімнам Беларускай Народнай Рэспублікі. Яго спявалі паўсюдна змагары ў Заходняй Беларусі, потым ён гучаў у часы Другой сусветнай вайны і цяпер гучьщь ва ўсім свеце, дзе жывуць беларусы, якія памятаюць пра Бацькаўшчыну.


З часоў той вайны паўсюдна гучьщь поруч з гімнам БНР беларускі духоўны гімн “Магутны Божа“. Гэта знакаміты верш Наталлі Арсенневай (музыка Міколы Равенскага). Надзвычай велічная, узнёслая і ўрачыстая мелодыя і словы гучаць паўсюдна, дзе ладзяцца беларускія нацыянальна-культурныя мерапрыемствы. Прытым часта усё пачынаецца дзяржаўным гімнам БНР, а заканчваецца духоўным гімнам нацыі “Магутны Божа”. Рэлігійныя службы ва ўсіх беларускіх цэрквах Амерыкі, Канады, Аўстраліі, Вялікабрытаніі завяршаюцца спевам “Магутны Божа”.
Склалася добрая і прыгожая традыцыя. Беларуская нацыя мае два гімны — дзяржаўны і духоўны. Кожны заняў сваё месца… Кожны спяваецца ў сваім часе. Кожны адлюстроўвае нашу беларускую гісторыю, наш розум, нашу волю, наш дух, наша беларускае сэрца.Мяркую, што кожны Беларус павінен ведаць свае гімны.


Мы выйдзем шчыльнымі радамі
Мы выйдзем шчыльнымі радамі
На вольны родны свой прастор.
Хай воля вечна будзе з намі,
А гвалту мы дамо адпор!
Няхай жыве магутны, сьмелы
Наш беларускі вольны дух.
Штандар наш бел-чырвона-белы,
Пакрый сабой народны рух.
На бой! За шчасьце і за волю
Народу слаўнага свайго!
Браты, цярпелі мы даволі,
На бой — усе да аднаго!
Імя і сілу беларуса
Няхай пачуе й убачыць той,
Хто сьмее нам нясьці прымусы
I першы выкліча на бой.
Браты, да шчасьця мы падходзім:
Хай гром грыміць яшчэ мацней!
У крывавых муках мы народзім
Жыцьцё Рэспублікі сваёй!


Зянон Пазьняк



Казка пра Луку, пра ліпку і Залатую рыбку

"Зрабіў бы, Лука, карыта з ліпкі", —
Прасіла слёзна жонка рыбака.
Той кінуў вуду... Залатую рыбку
На чарвяка ў Дняпры злавіў Лука.

"Чаго ты хочаш?" — запытала тая.
І што ён ні прасіў — за чарвяка
Усё давала рыбка залатая,
Трывала ўсё, што выдумляў Лука.

Ён стаў царом. Завёў замест царыцы
Гарэм, дзе танцавалі маладзіцы,
Займеў уладу, войска і казну,
І збудаваў палац сабе ў сталіцы —
З партрэтам ва ўвесь рост на ўсю сцяну.

Усё ён меў. Народ не меў нічога,
Апроч таго, што Бог народу даў...
І вось аднойчы дадзенае Богам
Лука ў народа ўкраў.
Забраў.
Адняў.

Адняў не чвэрць, не частку, не палову,
А ўсё, што меў народ, што ён бярог:
Спрадвеку Богам дадзеную мову
І знак, якім народ пазначыў Бог.

Пасля паклікаў: "Рыбка залатая!
Глядзі: да неба сам сябе я ўзнёс!.."
І Голас быў: "Не кліч. Яна нямая".
І Божы гнеў абрынуўся з нябёс.

Была зямля маланкамі прашыта,
Ачышчана ад бруду на вякі!..
Не стала нават у Лукі карыта,
З якога жэрлі лёкаі Лукі...

...Карыта можна зноў зрабіць з палена.
Ускрэсне мова. Выжыве народ.
Ды будзе па дзевятае калена
Лука пракляты.
І ягоны род.

Уладзімір Някляеў



“Як звяры, што блукаюць у пушчы, ад нараджэння ведаюць сховы свае, як птушкі, што лётаюць у паветры, помняць гнёзды свае, як рыбы, што плаваюць у моры і ў рэках, чуюць віры свае і як пчолы бароняць вуллі свае — гэтак і людзі да месца, дзе нарадзіліся і ўзгадаваны ў Бозе, вялікую ласку маюць”.


Францішак Скарына
З прадмовы да “Кнігі Юдзіф”


ВІТАЛЬНАЯ ПРАМОВА ДА ЎСІХ ЗАШЭДШЫХ У “КУТ” ІНТЭРНЭТ-ПАДАРОЖНІКАЎ
(Чытаць не абавязкова, але пажадана — бо навошта ж тады ўсё гэтае было пісаць...)


Адразу заўважу — гэты куточак не дзеля маскалёў. Ніхто іх сюды не запрашаў (іх тут ня любяць), як, дарэчы, і на маю радзіму — Беларусь. Калі з гэтым усё, дык пагналі...


Вітаю, шаноўнае спадарства, вось вы й патрапілі нарэшце ў гэты куточак. Хто завітаў сюды выпадкова, хто наўмысна... хто шукаў нешта канкрэтнае, а хто папросту шукаў альбо павольна сёрфаў у нэце, але ж зь тое ці іншае нагоды, вы усё роўна апынуліся ў гэтым куточку. “Куточку” ня ў тым сэнсе, што патрапілі ў глухі кут адкуль і шляху то далей няма аніякага. Наадварот — адсюль шляхі тыя цягнуцца ў розныя кропкі нашае краіны, а часам і за яе межы, да розных людзей ды падзеяў што адбываліся апошнім часам на яе прасторах ды й ня толькі...

Зразумела, далёка, далёка, далёка ня усе яны адлюстраваныя тут. Бо на кожным шляху заўжды знойдуцца тыя ці іншыя перашкоды — бо інакш, што гэта за шлях?! Яны былі ёсьць ды будуць вельмі розныя: грашовыя (дык гэта тое чаго ўсім заўжды бракуе), недахоп вольнага часу, благое надвор'е, адсутнасьць транспарту... часам банальная лянота, ці-то папросту жаданьне паслаць увесь гэты сьвет да д'яблу...

Але, але, але...

Але сёе-тое тут усё ж такі ёсьць, таму глядзіце ды чытайце, калі-то ўжо патрапілі сюды — можа й адшукаеце штосьці карыснае дзеля сябе ці-то папросту цікавае...

Сайт гэты пачаў свае існаваньне дзесьці напачатку 2000-х рокаў (на пачатку стагодзьдзя). Тады многія зь нас пачалі выходзіць у Інтэрнэт, ды апаноўваць гэтуб новую вэртуальную жыцьцёвую прастору. І тое было добра, асабліва калі рэальная прастора наўкол штодзень ставала ўсё больш варожаю... Немаўлю тады бракавала месца, а мне звычкаў, таму ён быў больш падобны да невялічкага рэклямнага буклету, чымсьці да паўнавартаснага выданьня на сотні аркушаў. Але ж, ён нарадзіўся й мы з тое нагоды пілі шампан, ды ўсё чакалі першага наведвальніка, які неяк здуру праз пэўны час і зьявіўся...

Але, але, але...

Але ж вельмі было пажадана “каб было” — таму й сталася. Спачатку было няшмат разрозных здымкаў, ды невялічкі літаратурны дадатачак — і ўсё. Але ж было... Потым сайт пачаў расьці, некалькі разоў мяняў пляцоўкі, краіны, лічыльнікі ды зьмяняў вонкавае аблічча, але ніколі не зьмяняўся ягоны дух.

І вось з 2006 року гэты сайт, здэцца, ўжо стала атабарыўся ва Украіне на пляцоўцы io.ua, набыў сучасны выгляд ды надалее патроху расьце ды пухне.

Зразумела ж, калісьці прыйдзе час і ён спыніць свой рост, а магчыма й самое існаваньне, але, але, але...

Першапачаткова сайт быў задуманы менавіта як фатаграфічны, іншымі словамі на ім павінны былі зьмяшчацца мае ўласныя фотаздымкі, але зь цягам часу дадаліся яшчэ два падзелы, у якіх разьмешчаныя збольшага чужыя матэрыялы (падзелы “Відэа” і “Нарысы”). Але міжіншым, усё тое што зьмешчанае у гэтых падзелах тым ці іншым бокам тычыцца зьместу асноўнага падзелу бачыны, а також майго ўласнага погляда на жыцьцё, краіну ды усё астатняе... Карацеў, усё сабранае на гэтум сайце так ці інакш робіць нас беларусамі, а не маскалямі са знакам якасьці, як любіць казаць адна вельмі непаважаная істота. Таму сёньня мы й маем, што маем...

Вось і ўсё... :)


P.S. Каб вам, шаноўныя, лягчэе было смыкаца ў гэтым куточку, да вас гэтыя наступныя словы: усе “альбомы” асноўнага падзелу сайта “Фотаздымкі” згрупаваныя ў так бы мовіць падпадзелы, якія для сябе ўмоўна пазначыў як: “Беларусь”, “Замежжа”, “Падзеі ды людзі”, “Дзеці на планэце”, “Навакольле”, ну, і ўсё астатняе. Так што зважайце на тое, і прыемнага прагляду.


Дарэчы, шаноўныя, арыгінальныя файлы ўсех здымкаў, што знаходзяцца ў падзеле “Фотаздымкі” можна пры жаданьні набыць адпаведным коштам.


Ото ж, цяпер сапраўды ўсё... :) :) :)




Беларуская Народная Рэспубліка, Bielaruskaja Narodnaja Respublika (БНР, BNR) — беларуская дзяржава, улада якой пашыралася на частку тэрыторыі сучаснае Беларусі з 25 сакавіка 1918 року да 28 красавіка 1919 року (зь перапынкамі), а таксама ў часе Слуцкага збройнага чыну (27 лістапада — 31 сьнежня 1920 р.). Дзяржаўныя сымбалі — бел-чырвона-белы сьцяг і герб Пагоня. Сталіца — Менск. Дзяржаўная і абавязковая мова — беларуская (з 12 красавіка 1918 р.).



ЧАС БЕЛАРУСАЎ


Маскалёвскіх прапагандыстаў рэальна бесіць нацыянальнае абуджэньне украінцаў. Для іх ўкраінская вясна гэта поўны правал 350 рокаў палітыка русіфікацыі й барацьбы з ўкраінствам. Ім здавалася, што ўкраінскае пытаньне вырашанае канчаткова, што такой нацыі больш няма, але сёньня мы выдатна бачым, як яны памыліліся.

Але гэта не ўсё, гэта не канец кашмару нашых маскалёвскіх супернікаў. Наступны ўдар па іх марам аб звышдзяржаве й асіміляцыі ўсходніх славянаў нанясуць беларусы.




Менавіта так! Беларусы, нацыя якая стварыла Вялікае Княства Літоўскае, культурная, эўрапейская, па менталітэту больш падобная на палякаў і чэхаў, чым на маскалёў ды татараў.

350 рокаў русіфікацыі украінцаў скончыліся правалам. У выпадку беларусаў гэта ўсяго 200 рокаў. 200 рокаў з моманту зьнішчэньня Вялікага Княства Літоўскага усходнімі варварамі. Так, вы правільна зразумелі — з пункту гледжаньня Вільні, Гародні і Менску месты Масковіі былі адсталымі й азіяцкімі.

Нельга забываць, што ў жыхароў Менску, Гародні, Бярэсця ці Віцебску, ёсьць дзяржаўныя традыцыі, прычым пасьпяховыя, ёсьць вялікія нацыянальныя героі, ёсьць гісторыя пасьпяховых бітваў з Ардою ды Масквою, ёсьць гісторыя паўстаньняў супраць Масковіі, ёсьць свая монанацыянальная дзяржава. Усё гэта чакае зручны момант, калі беларусы прачнуцца й зразумеюць, што яны не частка “рускага сьвету”, ні тым больш савецкага. У іх свой выдатны нацыянальны сьвет, які чакае свайго адраджэньня!

Маскалёвскія імперыялісты панічна баяцца беларускага нацыянальнага рэнесансу й будуць рабіць усё, каб беларусы забыліся свае мову, гісторыю, сапраўдныя герб і сьцяг. Толькі паглядзіце зь якою агрэсіяю яны рэагуюць на сьцяг ВКЛ!

Галоўны супернік Масковіі ва Ўсходняе Эўропе — Польшча — з кожным рокам становіцца мацнейшаю. Адбываецца працэс мадэрнізацыі і павелічэньня асабістага складу ўзброеных сілаў, высокія тэмпы эканамічнага росту прывялі да сітуацыі, у якой польскі намінальны ВУП хутка складзе 50% ВУП ўсяе вялікае газава-нафтавае Масковіі. Варшава, разам з Прагаю, Браціславаю й Будапэштам, ствараюць эканамічны блёк у Эўропе што развіваецца найбольш хутка. Да іх, на ўсходзе, далучаецца Украіна, краіна з праблемамі, але й з вялізным патэнцыялам. На поўначы — да V4 — далучаецца Літва, Латвія й Эстонія. На поўдні — дзякуючы амбіцыйнаму праекту будаўніцтва аўтамагістралі Via Carpatia, да эканомік нашага блёку рэальна далучацца Балгарыя й эўрапейскі лідэр па эканамічнаму росту — Румынія.

Ці знойдзецца месца для Беларусі ў гэтае вялікае ўсходнеэўрапейскае сям'і? У мяне няма сумневу — знойдзецца! Але нельга забываць, што Масковія будзе рабіць усё, каб спыніць вяртаньне Менску з Эўразіі ў Эўропу. Трэба рыхтавацца да правакацыяў Крамля, да абароны межаў Беларусі, трэба зь маленства вучыць беларусаў таму, што іх месца з Польшчаю, Чэхіяю, Ліутвою ды Украінаю, а не з Масковію, трэба вучыць іх гаварыць на сваёе мове, ганарыцца сваёю гісторыяю, гусарамі ВКЛ, якія білі маскалёў ды татараў, памятаць пра зьнішчэньне Беларусі (БНР 1918 р.) бальшавікамі, пра рэпрэсіі ды тэрор супраць беларусаў і іх беларускае мары, трэба вучыць беларускіх дзяцей ганарыцца гербам “Пагоня” ды бел-чырвона-белым сьцягам. Гэта самая лепшая прышчэпка ад русіфікацыі, саветызацыі, “рускага сьвету” ды пуцінізму.Беларусы, рыхтуйцеся, будзьце асьцярожныя, рабіце высновы з украінскага вопыту й вяртайцеся дадому — у Эўропе! Усё ў вашых руках!

Жыве Беларусь!


Томаш Мацэйчук, Facebook (пераклад — “J.K.”)



***


У руках у яго — бомба, вакол — зброя. 

У гэтым плакаце выдатна ўсё, у ім — цэлы сьвет. "Маскалёўскі сьвет". Закатаваны шэры чалавек, працавік, на якім вісіць адзеньне, твар выснажаны працаю, і ён няшчасны. 

Усе дасягненьні "маскалёўскага сьвету" — галеча ды вайна. 

Ня трэба ім бальніцы, дарогі, дзіцячыя садкі. Яны не прынясуць у наш дом нічога, акрамя гора, крыві ды сьлёз.

Некаторыя беларусы лічаць, што мы зь Масковіяю — браты, што без іх мы — нішто. Яны мараць жыць у "маскалёўскім сьвеце", не ведаючы, што гэта такое. Кажуць аб маскалёўскае культуры, толькі не ўдакладняюць, калі ды дзякуючы каму яна сфармавалася. Ўзгадваюць пра маскалёўскую навуку, забыўшыся, хто яе ствараў ды развіваў. Ганарацца маскалёўскаю прамысловасьцю, сьціпла замоўчваючы аб выкрадзеных на Захадзе станках. Настальгуюць па каўбасе з марозівам з СССР, якія былі створаныя па прывезеным Мікаянам з ЗША тэхналёгіям. 

Хлопцы, каб быць звышдзяржаваю, трэба паводзіць сябе як звышдзяржава.

А пакуль што ў багатае нафтаю ды газам Масковіі дораць старым дровы, зьбіраюць па СМС грошы на лячэньне анкахворых дзяцей, ціснуць бульдозэрамі прадукты ў той час, як людзям няма чаго есьці, замест бальніц ды школ будуюць храмы ды помнікі Сталіну. Праводзяць хросныя хады супраць інтэрнэту ды забараняюць "Телеграм". 

Мы не ведаем дакладна, пра што казалі Пуйло ды Лу-кака ў манастырскіх сьценах Валааму. Раз нічога не паведамляюць — значыць нічога добрага гэтыя перамовы не абяцаюць ні нам, ні Беларусі. Пытаньне ж толькі ў кошце. Тым, што прапануюць прыпертаму да сьценкі неделёкаму хлопцу з шклоўскага калгасу яго маскоўскія гаспадары. І тым, які прыйдзецца плаціць усім нам. Які плацяць сябры Масковіі: жыхары Данбасу ды Крыму, Паўночнае Карэі ды Вэнэсуэлы, Абхазіі ды Прыднястроўя — усё, хто купіўся на вуду "маскалёўскага сьвету". 


Андрусь Войніч, Телеграм-канал "Баста"



 

© 2006-2017 Jurkau kutoczak • Юркаў куточак • Yury's Corner
All rights reserved szlachta.io.ua



Flag Counter